TUS w szkole: jak zorganizować zajęcia rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne (przepisy, badania, plan cyklu, materiały)

Przepisy, ustalenia z dyrekcją, wyniki badań o tym, co w TUS działa, plan cyklu 10 spotkań, struktura spotkania, narzędzia, dokumentacja i siedem bezpłatnych materiałów do druku.

0
(0)
Autorka: dr Marta Szewczyk · Publikacja: 16 listopada 2026 · Czas czytania: ~12 min

TUS w szkole: jak zorganizować zajęcia rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne

Trening umiejętności społecznych (TUS) w szkole prowadzi się najczęściej jako zajęcia rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne – w grupie do 10 uczniów, w stałym dniu, z tą samą osobą prowadzącą, w cyklu co najmniej kilku spotkań o powtarzalnej strukturze. Ten tekst zbiera w jednym miejscu to, czego zwykle trzeba szukać w pięciu: przepisy, ustalenia z dyrekcją, wyniki badań o tym, co w TUS działa, gotowy plan cyklu, strukturę spotkania, narzędzia, dokumentację i komplet bezpłatnych materiałów do druku.

Najważniejsze wnioski

  • W szkole TUS ma swoją formę prawną: zajęcia rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne z rozporządzenia o pomocy psychologiczno-pedagogicznej, grupa do 10 uczniów, bez wymogu opinii z poradni.
  • Według metaanaliz działają programy, w których umiejętność ma nazwę i kroki, jest ćwiczona aktywnie, a dawka to kilkanaście ćwiczeń rozłożonych w czasie – nie pojedyncze lekcje.
  • Skuteczność zależy od prowadzącego w nie mniejszym stopniu niż od scenariusza: uczniowie kopiują to, co widzą, nie instrukcję.
  • Stała struktura spotkania (check-in → misja → pokazuję → ćwiczymy → omawiamy → misja) i kontrakt tworzony z grupą robią większą różnicę niż wybór konkretnych zabaw.
  • Siedem bezpłatnych materiałów EI Expert (dwa zeszyty ćwiczeń, przewodnik prowadzącego, zeszyt dla rodzica, przewodnik dla młodzieży, plakaty A3 i karty sytuacji) składa się w gotowy cykl 10 spotkań.

Czym jest TUS w szkole i w jakiej formie się go prowadzi

Trening umiejętności społecznych to metoda psychoedukacyjna: uczniowie w bezpiecznych warunkach ćwiczą to, co potem robią naprawdę – nazywanie emocji, proszenie o pomoc, odmawianie, rozwiązywanie konfliktu. Nie jest to terapia, choć korzysta z form znanych z pracy terapeutycznej (rundka, kontrakt, odgrywanie ról, informacja zwrotna).

Definicja
Trening umiejętności społecznych (TUS) to ustrukturyzowany program grupowy, w którym konkretna umiejętność społeczna lub emocjonalna jest najpierw nazwana i pokazana przez prowadzącego, potem ćwiczona przez uczestników (najczęściej w scenkach), omawiana z informacją zwrotną i przenoszona poza zajęcia przez zadanie na tydzień. Schemat ten wywodzi się z treningu Goldsteina (1976) i współczesnych programów uczenia społeczno-emocjonalnego.

W polskiej szkole TUS pojawia się w trzech formach:

  • Zajęcia rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne – zajęcia specjalistyczne z rozporządzenia MEN z 9 sierpnia 2017 r. w sprawie zasad organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej (t.j. Dz.U. 2023 poz. 1798). Organizuje się je dla uczniów przejawiających trudności w funkcjonowaniu społecznym, w grupie do 10 osób; za zgodą organu prowadzącego grupa może być większa. Potrzebę objęcia ucznia tą pomocą rozpoznaje szkoła – opinia poradni nie jest wymagana.
  • Element programu wychowawczo-profilaktycznego – te same ćwiczenia na godzinie wychowawczej, w świetlicy albo na kółku, z całą klasą. Wtedy pracuje się w parach i trójkach, a tematy wrażliwe (presja grupy, konflikt) ćwiczy na scenkach, nigdy na prawdziwych sprawach klasy.
  • Grupa TUS w poradni – cykl prowadzony przez psychologa lub pedagoga poradni, często dla dzieci z orzeczeniem lub opinią; szkoła może do niego kierować.

Kto może prowadzić TUS i jak to ustawić z dyrekcją

Przepisy nie określają osobnych kwalifikacji do zajęć rozwijających kompetencje emocjonalno-społeczne. O powierzeniu zajęć decyduje dyrektor – w praktyce prowadzą je psycholodzy, pedagodzy, pedagodzy specjalni oraz nauczyciele z przygotowaniem (socjoterapia, kurs TUS, szkolenia z zakresu kompetencji emocjonalnych). Warto zapisać w dokumentacji, jakie przygotowanie ma prowadzący, i zapewnić mu konsultacje lub superwizję u psychologa.

Trzy rzeczy, które trzeba załatwić z dyrekcją przed startem:

  1. Godziny w arkuszu organizacyjnym. Zajęcia specjalistyczne wynikają z arkusza – rozmowa powinna odbyć się przed jego złożeniem, czyli zwykle do końca kwietnia. W trakcie roku można je uruchomić w ramach godzin dostępnych w szkole.
  2. Stały dzień, stała sala, stały prowadzący. W programach hiszpańskich (GROP, program Gipuzkoa) i amerykańskich to osobna zasada, nie detal organizacyjny: dzieci uczą się szybciej, gdy wiedzą, co i kiedy będzie.
  3. Szkolenie prowadzących. Jeśli ma być finansowane z puli na doskonalenie zawodowe nauczycieli (art. 70a Karty Nauczyciela), dyrektor składa wniosek do organu prowadzącego do 31 października, a organ ustala plan dofinansowania do 31 stycznia. Szkolenia online dla nauczycieli można też dofinansować z Bazy Usług Rozwojowych – jak to działa w EI Expert.

Co w TUS działa – cztery rzeczy z badań

Programy rozwijające kompetencje społeczno-emocjonalne (SEL) są jednymi z najlepiej przebadanych interwencji w edukacji: przegląd 12 metaanaliz obejmujących około miliona uczniów pokazuje stałe, umiarkowane efekty dla umiejętności, zachowań prospołecznych, wyników w nauce i spadku problemów z zachowaniem (Durlak i in., 2022, Psychological Bulletin). Z tych samych badań wynika, co odróżnia programy skuteczne od nieskutecznych.

1. Umiejętność ma nazwę i kroki (SAFE)

Metaanaliza 213 programów (Durlak i in., 2011) wykazała, że większe efekty mają programy sekwencyjne, aktywne, skupione i jawne: uczeń wie, czego się dziś uczy, widzi to u prowadzącego, ćwiczy sam, a kroki są po kolei. Zajęcia typu „pogadajmy o emocjach” tego warunku nie spełniają.

2. Dawka ma znaczenie

Wielopoziomowa metaanaliza 97 badań treningów umiejętności społecznych (de Mooij i in., 2020) pokazała, że najlepsze wyniki dają programy z 3–6 ćwiczeniami psychoedukacyjnymi (wyjaśniającymi, czym jest emocja, jak działa) i 11–20 ćwiczeniami umiejętności. Mniej – za mało, żeby umiejętność się utrwaliła; więcej – efekt spada. Programy z za niską dawką w stosunku do zalecanej są wyraźnie mniej skuteczne (Shi i in., 2024).

3. Prowadzący jest pierwszym narzędziem

Ta sama metaanaliza Shi i współpracowników (2024) wskazała, że jednym z dwóch komponentów istotnie poprawiających efekty programu jest trening kompetencji emocjonalnych samych nauczycieli. Dzieci kopiują to, co widzą: jeśli prowadzący nie robi Pauzy, uczniowie też jej nie zrobią. Dlatego w naszym przewodniku dla prowadzących pierwszym narzędziem jest autodiagnoza prowadzącego, a nie scenariusz.

4. Rdzeń jest zawsze ten sam

Analiza komponentów programów SEL z listy CASEL (Lawson i in., 2018) pokazała, że prawie każdy skuteczny program zawiera cztery składniki: umiejętności społeczne (100% programów), rozpoznawanie emocji innych (100%), rozpoznawanie własnych emocji (92%) i behawioralne strategie radzenia sobie, w tym relaksację (92%). Jeśli cykl TUS pokrywa te cztery obszary, jest kompletny.

W EI Expert porządkujemy te cztery obszary według modelu zdolnościowego inteligencji emocjonalnej (Mayer, Salovey, Caruso): zauważanie → rozumienie → wykorzystanie → kierowanie. Na zajęciach mówimy o tym prościej: zauważ – zrozum – wykorzystaj – pokieruj.

Jak zbudować cykl – plan 10 spotkań

Poniższy plan łączy trzy scenariusze z naszego przewodnika prowadzącego i ćwiczenia z dwóch zeszytów. Kolejność idzie za czterema zdolnościami. Jeśli masz mniej spotkań, wersje na 4 i 6 spotkań są w materiałach.

Spotkanie Umiejętność dnia Klasy 1–3 Klasy 4–6 Klasy 7–8 i szkoła średnia
1 Jak chcemy się tu czuć Kontrakt grupy + pierwszy check-in na mierniku nastroju
2 Nazywam, co czuję Kolory emocji Kolory emocji (trudniej) Miernik nastroju – wersja dłuższa
3 Emocja mieszka w ciele Mapa ciała Mapa ciała Muzyka w dwóch kanałach
4 Czytam z twarzy i ciała Kalambury emocji Patrzę i widzę + Kalambury Opowieść o scenie
5 Skąd się to bierze Co czuje Julka Co czuje Julka Emocja ma piętra + Koło potrzeb
6 Nastrój a zadanie Pogoda w środku Pogoda w środku Ta sama wiadomość, inny nastrój
7 Zatrzymuję się Pauza (STOP – ODDECH – WYBÓR) Pauza Pauza – 60 sekund
8 Mówię „nie” / wspieram Powiedz „nie” (łatwiej) Powiedz „nie” na trzy sposoby Presja grupy
9 Kłócę się po ludzku Konflikt w 4 krokach (2 kroki) Konflikt w 4 krokach Informacja zwrotna bez ocen
10 Naprawiam i kończę Naprawiamy po kłótni Naprawiamy po kłótni Debug rozmowy + powrót do kontraktu

Dwie zasady do planu: powtarzaj zamiast dokładać (ćwiczenie, które grupa polubiła, warto zrobić ponownie za dwa tygodnie w trudniejszym wariancie) i misja na tydzień po każdym spotkaniu – zawsze „coś zauważyć” albo „raz spróbować”, nigdy „napisać”.

Stała struktura spotkania – sześć kroków w 45 minut

Dzieci uczą się szybciej, gdy spotkanie ma zawsze ten sam szkielet. Zmienia się tylko ćwiczenie w środku. Kroki 3–5 to klasyczny schemat treningu umiejętności: pokazuję, ćwiczymy, omawiamy.

  1. Check-in na mierniku nastroju (5 min). Każdy pokazuje, gdzie jest. Prowadzący pierwszy, jednym zdaniem. Nikt nie musi tłumaczyć.
  2. Misja z zeszłego tygodnia (5 min). „Komu udało się…?”. Dwa, trzy głosy, bez oceniania. To moment, w którym umiejętność przechodzi z sali do życia.
  3. Pokazuję (5 min). Umiejętność dnia nazwana jednym zdaniem i pokazana na sobie albo z ochotnikiem.
  4. Ćwiczymy (18 min). Ćwiczenie główne, najczęściej w parach albo trójkach. Prowadzący mówi mniej, obserwuje więcej.
  5. Omawiamy (8 min). Trzy pytania otwarte. Bez oceniania odpowiedzi, z dopytywaniem: „Po czym to poznałeś?”, „Co by było, gdyby…?”.
  6. Misja i check-out (4 min). Zadanie na tydzień i jedno słowo od każdego na koniec.

Z naszego doświadczenia na warsztatach z młodzieżą i nauczycielami: grupa, która zna strukturę, po trzech spotkaniach sama pilnuje check-inu i misji. To jest moment, w którym TUS przestaje być „zajęciami pani psycholog”, a zaczyna być narzędziem uczniów.

Pierwsze spotkanie – kontrakt, nie regulamin

Pierwsze spotkanie nie uczy jeszcze żadnej umiejętności. Buduje bezpieczeństwo. W programie RULER (Yale Center for Emotional Intelligence) nazywa się to Charter: grupa ustala, jak chce się czuć na zajęciach (4–5 słów), a potem do każdego słowa dopisuje jedno zachowanie, które każdy zrobi, żeby tak było. Prowadzący dodaje własne zobowiązanie. Wszyscy podpisują. Kontrakt wisi w sali i co 3–4 spotkania wraca się do niego na minutę.

Jedno zdanie, które trzeba powiedzieć na pierwszym spotkaniu i którego nie wolno pominąć: „To, co tu mówimy, zostaje w grupie. Jest jeden wyjątek: gdyby ktoś był w niebezpieczeństwie, muszę poprosić o pomoc dorosłego – i powiem wtedy tej osobie, co robię”. Obietnica pełnej tajemnicy, której nie da się dotrzymać, niszczy zaufanie w najgorszym możliwym momencie.

Cztery narzędzia na każde zajęcia

Niezależnie od scenariusza, na każdych zajęciach TUS przydają się cztery narzędzia. Wszystkie są w naszych bezpłatnych materiałach, także jako plakaty A3 do powieszenia w sali.

  • Miernik nastroju (na start) – cztery pola na dwóch osiach, energia i przyjemność: Przegrzanie, Pełna moc, Niska bateria, Ładowanie. Cztery pytania: gdzie jestem, jak to nazwać, skąd to, do czego to dziś pasuje. Nasza wersja Mood Metera z programu RULER.
  • Pauza (na chwilę napięcia) – zauważ sygnał z ciała → zatrzymaj się na trzy oddechy → zapytaj „o co mi chodzi, kim chcę być w tej sytuacji” → wybierz. Nasza wersja Meta-Momentu.
  • Debug rozmowy (po konflikcie) – pięć pytań, kiedy emocje opadły: jaki to był moment, o co mi chodziło, o co chodziło drugiej osobie, czego nam zabrakło, co ustalimy. Zamiast „kto zaczął?” – „czego zabrakło?”.
  • Koło potrzeb (pod emocją) – siedem potrzeb, od których najczęściej zaczynają się emocje w klasie: jasność, kompetencja, wpływ, więź, sens, odpoczynek, sprawiedliwość. Gdy uczeń nazwie potrzebę, jest o czym rozmawiać.

Dokumentacja, która nie zabiera więcej niż pięć minut

Minimum, które broni prowadzącego i pokazuje dyrekcji efekty:

  • Dziennik zajęć – data, obecni, ćwiczenie, co zadziałało, uczniowie do omówienia z zespołem. Fakty, nie oceny: zamiast „znowu histeryzował” – „po komentarzu kolegi wyszedł z sali, wrócił po 5 minutach”.
  • Ankieta prowadzącego 1–10 po każdym spotkaniu (umiejętność miała nazwę? każdy ćwiczył? klimat? omówienie? mój stan?). Po kilku spotkaniach widać, co poprawić.
  • Cel w planie pomocy lub IPET zapisany jako obserwowalne zachowanie. Zamiast „poprawa funkcjonowania społecznego”: „uczeń nazywa swoją emocję słowem innym niż dobrze/źle w co najmniej 7 z 10 check-inów” albo „uczeń stosuje Pauzę w sytuacji konfliktowej na zajęciach i relacjonuje jedną Pauzę poza zajęciami”.
  • Karta dla rodzica po każdym spotkaniu: co ćwiczyliśmy, jak to wygląda w praktyce, jaka jest misja, jak pomóc w domu. Programy, w których rodzice wiedzą, co dziecko ćwiczy, dają trwalsze efekty – umiejętność ma gdzie wrócić.
  • Arkusz obserwacji ucznia w czterech obszarach (rozpoznawanie, reagowanie, regulacja, relacje) – po 5–6 spotkaniach widać wzorzec, który można pokazać rodzicowi i psychologowi.

Kiedy TUS nie wystarczy

TUS jest metodą psychoedukacyjną, nie terapią ani interwencją kryzysową. Jeśli uczeń mówi o śmierci lub zrobieniu sobie krzywdy (także „żartem”), ma rany, których nie chce wyjaśnić, wspomina o przemocy w domu lub w sieci, nagle i wyraźnie się wycofuje albo zapowiada „zrobienie czegoś złego” – prowadzący nie diagnozuje i nie dopytuje przy grupie. Rozmawia z uczniem na osobności, nie obiecuje tajemnicy, i tego samego dnia przekazuje informację psychologowi lub pedagogowi zgodnie ze szkolnymi standardami ochrony małoletnich. Jak rozpoznać sygnały i jak rozmawiać, żeby nie pogorszyć sytuacji, opisaliśmy w bezpłatnym przewodniku „Zanim zgłosisz”.

Bezpłatny pakiet TUS dla szkoły – siedem materiałów

Wszystkie materiały są darmowe, do druku i ksero, opracowane przez psychologów EI Expert na podstawie metaanaliz i naszych warsztatów. Składają się w jeden cykl: ćwiczenia, przewodnik, plakaty i karty używają tych samych narzędzi i tej samej struktury spotkania.

  1. TUS dla dzieci 7–14 – 10 ćwiczeń i gotowe spotkania (19 stron): struktura spotkania, kontrakt, plan cyklu, każde ćwiczenie z celem, materiałami, przebiegiem, tekstem dla prowadzącego, omówieniem, wariantami i „co jeśli”, karty, karta dla rodzica, ankieta, dziennik.
  2. TUS dla nastolatków 14+ i dorosłych – 10 ćwiczeń i gotowe spotkania (19 stron): to samo dla starszej młodzieży i dorosłych, z Kołem potrzeb, informacją zwrotną bez ocen i Debugiem rozmowy.
  3. Przewodnik prowadzącego TUS (21 stron): ramy w szkole, autodiagnoza prowadzącego, plan cyklu dla trzech grup wiekowych, trzy scenariusze 45-minutowe, arkusz obserwacji, czerwone flagi, rozmowy z rodzicami, standardy.
  4. Termometr emocji – zeszyt dla rodzica (16 stron): samoocena rodzica, 7-dniowa mapa obserwacji dziecka, cztery ćwiczenia wspólne, rodzinny miernik nastroju i ściągawka „co robić, kiedy…”.
  5. Zatrzymaj się na chwilę – mini-przewodnik dla młodzieży 15+ (12 stron): test 12 pytań, cztery ćwiczenia do zrobienia samemu, Debug rozmowy i numery pomocowe.
  6. Plakaty TUS do sali (A3): Pauza, Debug rozmowy, Miernik nastroju, Pętla IE, Koło potrzeb, Konflikt w czterech krokach, Trzy sposoby odmowy, Kontrakt grupy do wypełnienia.
  7. Karty sytuacji TUS do wycięcia: 24 karty emocji, scenki do odmowy, konfliktu i Pauzy, sytuacje do wsparcia i pięter emocji, karty ról i obserwatora, puste karty na własne sytuacje.

Chcesz dostawać nowe materiały i terminy szkoleń dla nauczycieli?

Kilka razy w roku wysyłamy nowe bezpłatne materiały dla szkół, terminy szkoleń i informację, gdy rusza nabór na dofinansowanie.

Zapisz się na stronie dla szkół →

Dla dyrektora: jak przygotować kadrę do prowadzenia TUS

Materiały wystarczą, żeby zacząć. Żeby cykl działał w całej szkole, potrzeba jeszcze dwóch rzeczy: prowadzących, którzy sami przećwiczyli narzędzia, i rady pedagogicznej, która wie, po co to jest, i używa tego samego języka (miernik, Pauza, Debug) na lekcjach i przerwach. W EI Expert robimy to w trzech formach:

  • Szkolenie rady pedagogicznej (3 godziny, w szkole lub online): cztery zdolności emocjonalne, narzędzia na każdą lekcję, co robić, gdy uczeń ujawnia problem. Szkoła płaci przelewem po otrzymaniu faktury; możliwe finansowanie z puli na doskonalenie nauczycieli (art. 70a KN).
  • „Zanim zgłosisz” – uczeń w kryzysie (8 godzin online, w Bazie Usług Rozwojowych): jak rozpoznać sygnały, porozmawiać bez zawstydzania i przekazać informację.
  • Szkolny tydzień projektowy – opiekun zespołu (8 godzin online): kontrakt zespołowy, emocje w grupie, rozmowa z uczniem, który nie dowozi – te same narzędzia co w TUS, w pracy projektowej, która od roku 2027/28 staje się obowiązkowa.

Porozmawiajmy o TUS w Twojej szkole

Bezpłatna rozmowa wstępna (do 60 minut) o wdrożeniu cyklu TUS, szkoleniu rady albo przygotowaniu prowadzących. Bez zobowiązań.

Umów rozmowę →

Najczęstsze pytania o TUS w szkole

Czy do zajęć TUS w szkole potrzebna jest opinia poradni?

Nie. Zajęcia rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne są formą pomocy psychologiczno-pedagogicznej, której potrzebę rozpoznaje szkoła (wychowawca, nauczyciel, specjalista). Opinia poradni nie jest warunkiem udziału. Rodzic powinien być poinformowany o objęciu dziecka pomocą i może się na nią nie zgodzić.

Ilu uczniów może liczyć grupa TUS?

Według rozporządzenia o pomocy psychologiczno-pedagogicznej liczba uczestników zajęć rozwijających kompetencje emocjonalno-społeczne nie może przekraczać 10, chyba że zwiększenie liczby uczestników jest uzasadnione potrzebami uczniów i organ prowadzący wyrazi zgodę. W praktyce najlepiej pracuje się w grupach 6–8 osób.

Kto może prowadzić zajęcia rozwijające kompetencje emocjonalno-społeczne?

Przepisy nie wskazują osobnych kwalifikacji dla tych zajęć – o powierzeniu decyduje dyrektor. Najczęściej prowadzą je psycholodzy, pedagodzy, pedagodzy specjalni i nauczyciele z przygotowaniem z zakresu socjoterapii, TUS lub kompetencji emocjonalnych. Warto zadbać o konsultacje lub superwizję u psychologa.

Ile spotkań powinien mieć cykl TUS, żeby miał sens?

Z metaanaliz wynika, że efekt dają programy z kilkunastoma ćwiczeniami umiejętności rozłożonymi w czasie, a nie pojedyncze zajęcia. Rozsądne minimum to cykl 8–10 spotkań po 45 minut w stałym dniu tygodnia; cykl można rozciągnąć do 12–14 spotkań, powtarzając ćwiczenia w trudniejszych wariantach.

Czym różni się TUS od socjoterapii i terapii?

TUS to trening: uczy konkretnych umiejętności w bezpiecznych, często wymyślonych sytuacjach i nie pracuje z traumą ani diagnozą. Socjoterapia i psychoterapia są formami pomocy terapeutycznej prowadzonymi przez specjalistów z odpowiednim przygotowaniem. Gdy na zajęciach TUS pojawia się kryzys lub ujawnienie krzywdy, prowadzący przerywa ćwiczenie i kieruje ucznia do psychologa.

Czy TUS można prowadzić z całą klasą?

Tak, jako element programu wychowawczo-profilaktycznego, na godzinie wychowawczej lub w świetlicy. Wtedy ćwiczy się w parach i trójkach, a nie na forum, a tematy wrażliwe (presja grupy, konflikt) prowadzi na scenkach, nigdy na prawdziwych sprawach toczących się w klasie.

MS
dr Marta Szewczykpsycholożka, współzałożycielka i Chief Science Officer EI Expert

Doktor psychologii (KUL), badaczka i psychometryczka. Współautorka testu EQ-TIZE, programu Nawigator Emocji i certyfikacji Trenera Inteligencji Emocjonalnej. Razem z dr. Rafałem Szewczykiem od 2018 r. pracuje z zespołami firm, młodzieżą i radami pedagogicznymi nad inteligencją emocjonalną w modelu zdolnościowym.

Źródła: Durlak J.A. i in. (2011), Child Development 82(1) · Durlak J.A. i in. (2022), Psychological Bulletin 148(11–12) · de Mooij B. i in. (2020), Clinical Child and Family Psychology Review 23 · Shi J. i in. (2024), Journal of Youth and Adolescence 53 · Lawson G.M. i in. (2018), Prevention Science 20 · Cipriano C. i in. (2023), Child Development 94 · Mayer J.D., Caruso D.R., Salovey P. (2016), Emotion Review 8 · Brackett M.A. i in., program RULER, Yale Center for Emotional Intelligence · Rozporządzenie MEN z 9.08.2017 r. w sprawie zasad organizacji i udzielania pomocy psychologiczno-pedagogicznej (t.j. Dz.U. 2023 poz. 1798) · Karta Nauczyciela, art. 70a.


Jak oceniasz ten artykuł?

Kliknij w gwiazdki, aby ocenić

Ocena czytelników:

Nikt jeszcze nie ocenił tego artykułu. Możesz być pierwszą osobą.

Przykro nam, że ten artykuł nie był dla Ciebie pomocny.

Pomóż nam go poprawić.

Czego zabrakło w tym artykule?

dr Marta Szewczyk
dr Marta Szewczyk

Psycholożka, doktor nauk społecznych (psychologia, KUL 2020), współzałożycielka EI Expert i dyrektorka ds. naukowych. Przez lata badała uwagę i uczenie się metodami EEG, kierowała projektami NCN, publikowała m.in. w Scientific Reports i Frontiers in Human Neuroscience. Współautorka testu zdolnościowego inteligencji emocjonalnej EQ-TIZE. Szkoli od 2013 r. i prowadzi certyfikację diagnostów i trenerów IE.

Artykuły: 35