Pracujemy po to, aby każdy człowiek traktował emocje jako swoich sprzymierzeńców, a nie wrogów. Emocje jako wróg pochłaniają naszą energię na walkę, ucieczkę, tłumienie, maskowanie. Jako wróg czasami wygrywają i biorą nas w niewolę – wtedy niszczymy nasze relacje z innymi ludźmi, niweczymy nasze plany.

Pod wpływem złości mówimy słowa, których później żałujemy. W momentach załamania, smutku, beznadziei poddajemy się i nie potrafimy zmotywować. W szkole nikt nas nie uczył, jak obsługiwać emocje, jak się przeżywa żałobę, jak rozbrajać destruktywną energię złości, nie tracąc przy tym zdolności do samoobrony. Tymczasem, emocje jako sprzymierzeniec pomagają wyznaczać nam drogę (inspiracja, ekscytacja, ciekawość), dają energię, aby nią podążać do wyznaczonego celu (frustracja, ciekawość, irytacja), pomagają zwalczać przeszkody albo odeprzeć atak na nasze granice(złość). Mówią, co nasze, a co nie nasze (poruszenie vs. obojętność). Ostrzegają przed niebezpieczeństwem (strach, lęk). Nagradzają za wysiłek (radość, duma). Czasami panikują i próbują odebrać nam kontrolę (przerażenie, furia), ale na poziomie sojuszu i przy udziale intelektu da się z nimi dogadać (reinterpretacja, priorytetyzowanie potrzeb i wartości)