Dlaczego ciało migdałowate postrzega rozwój jako zagrożenie tożsamości?

Ciało migdałowate nie odróżnia, czy coś jest zagrożeniem dla naszego życia lub zdrowia, czy dla naszej tożsamości lub tego, na czym się ona zasadza.

Kiedy dojrzewasz jako dorosła osoba, przejście między poszczególnymi etapami dojrzałości wymaga pogrzebania i odbycia żałoby po czymś, co jest (albo raczej wydaje Ci się) nieodżałowaną stratą.

Kiedy funkcjonujesz na . poziomie rozwoju (tj. na prawach dżungli w relacjach dominacja-uległość, w walce o dostęp do zasobów i kontroli innych), niby chcesz wejść na wyższy poziom – tj. do umysłu uspołecznionego, ale boisz się… utraty władzy. Boisz się wejść w relacje zależności, gdzie zamiast zmusić kogoś do czegoś, będziesz mógł co najwyżej poprosić i to bez gwarancji, że druga osoba będzie współpracować. To nie jest wygodna pozycja do zarządzania ludźmi.

Na . poziomie obowiązuje umowa społeczna, a rdzeniem Twojego poczucia własnej wartości jest aprobata społeczna za to, jak dobrze wypełniasz swoją rolę w zgodzie z wartościami obowiązującymi w danym społeczeństwie.

Jak dojść do 4. poziomu dojrzałości i pokonać strach przed utratą akceptacji?

I teraz jeśli chcesz się jako człowiek rozwijać dalej, to największym dyskomfortem w tej drodze ku . umysłowi samostanowiącego będzie utrata… aprobaty społecznej. Sam(a) możesz i niejako musisz zagwarantować sobie poczucie, że jesteś okej, bo jesteś – niezależnie od tego, co mówi Twoje lustro społeczne. To jest i zagrażające, i uwalniające jednocześnie. Czy warto?

Na 4. poziomie masz swój własny system wartości. Wiesz, kim jesteś, czego chcesz, masz swoje potrzeby i masz też relacje, ale to nie one determinują Twoją tożsamość i poczucie wartości. Masz życie w swoich rękach, wiesz, co jest Twoje, a co nie. To jest pozycja prawdziwej siły wewnętrznej, źródło wewnętrznej motywacji, katalizator użycia swoich talentów na rzecz twórczego przyczyniania się do większego dobra.

Jest jeszcze . poziom, ale do tego szczytu dociera podobno tylko 1% populacji. W każdym razie nawet 4. poziom brzmi super nie? Tylko jak tam dojść? I jak to zrobić, żeby wspięło się tam jak najwięcej osób, które jako wolne, świadome siebie i wewnętrznie motywowane jednostki będą tworzyć wartość w ramach swojej aktywności zawodowej i społecznej?

Wracam do początku tego wpisu – trzeba być przygotowanym na nieodżałowaną stratę.

Dlatego nie wystarczy zachęcać do rozwoju komunikatami typu: będziesz mieć/wiedzieć/widzieć więcej.

Zanim to się stanie, stracisz coś bardzo ważnego. Stracisz siebie i swoją tożsamość będziesz musiał(a) zorganizować na nowo. Dlatego każdy i każda z nas czuje i wie, że rozwój jest trudny…

Więcej, głębiej i praktyczniej rozmawiamy na ten temat w 2. odcinku podcastu „Na skraju zmiany”. Zapraszam do słuchania