Jesteś wystarczający

Zachowanie spokoju i radości w obliczu starzenia się może być trudnym wyzwaniem. Z pewnością sam dostrzegasz, jak postępujące zmiany fizyczne przypominają nieustanną kroplówkę złych wiadomości. Być może, podobnie jak ja, zaczynasz odczuwać, że powoli tracisz kontakt ze światem i stajesz się mniej istotny. Jestem pewien, że wielu z Was, czytelników w średnim wieku, może się z tym utożsamiać.

Ale pamiętaj, niezależnie od tego, ile błędów popełniłeś (a wszyscy popełniamy błędy) czy ile masz zmarszczek, nie potrzebujesz innej osoby, miejsca ani rzeczy, aby czuć samoakceptację. Bycie sobą, najlepiej jak potrafisz, zawsze wystarczy.

Miłość własna jest podstawą, na której budujemy pełne miłości relacje, które nas podtrzymują. Jeśli siebie nie kochasz to nie potrafisz kochać innych.  Prawdziwa przynależność ma miejsce tylko wtedy, gdy prezentujemy światu nasze autentyczne, niedoskonałe ja. Nasze poczucie przynależności nigdy nie może być większe niż nasz poziom samoakceptacji.

Życzliwość wobec siebie nie tylko sprawia, że jesteśmy milsi i bardziej związani z innymi, ale – paradoksalnie – pomaga nam stać się lepszą wersją siebie. Prawdziwa poprawa zaczyna się od akceptacji i tolerancji wobec siebie, które stanowią fundament własnej miłości do siebie.

Czy samoakceptacja jest łatwa?

Oczywiście, że nie.

Gdy uczymy w ramach Nawigatora cyklu samoregulacji (czyli 7 kroków do adaptacyjnego radzenia sobie z emocjami), widzę, że dla uczestników/uczestniczek  największym wyzwaniem jest krok 4 – akceptacja i tolerancja.

W takich chwilach pomagamy ludziom w ten sposób:

„Powiedz sobie te słowa (wybierz to, co najbardziej teraz pasuje):

To, czego doświadczam, jest trudne. Cierpię. | Jest mi smutno. | Czuję wściekłość. | Czuję głęboki żal. | Czuję rozpacz. |jest mi tak strasznie przykro.

Teraz dodaj do tego te słowa: Cierpienie jest częścią życia każdego człowieka. Trudne emocje pojawiają się w moim życiu w jakimś celu. Nie muszę go teraz znać. One po prostu są i czekają ze swoją informacją na moją gotowość. Jest mi teraz źle i już.”

Kiedy tak się dzieje, wdzięczność, uważność i łączenie się z czymś większym niż Ty sam_ mogą pomóc Ci przypomnieć, że jesteś wystarczając_ tak_, jak_ jesteś. Wszyscy jesteśmy integralną częścią znacznie większej całości.

Pamiętaj o potędze prostych słów: „Jesteś wystarczając_.”