O jaką muzykę chodzi?

Unikaj:

Utworów o miłości – bo o tym jest większość piosenek, które opowiadają w większym lub mniejszym stopniu nasze własne historie. Mało to rozwojowe w kierunku rozumienia innych ludzi.

Muzyki, którą lubisz – bo znowu: pozwala Ci ona lepiej wyrazić i/lub zrozumieć siebie, a nie innych.

Co robić zamiast tego?

Sięgnij po muzykę, która jest inna niż to, czego słuchasz na co dzień. Niech treść nie dotyczy miłości romantycznej.

Jak z niej korzystać?

Niech to będzie dla Ciebie wysiłek przede wszystkim intelektualny, ale wejdź do niego poprzez odczucia. Najlepiej z ciała.

• Pomyśl, co przeżywa osoba, która się wyraża (podmiot liryczny)
• Pomyśl, dlaczego wybrała takie słowa
• Pomyśl, co chce przekazać
• Sprawdź, czy wierzysz w to, co słyszysz

Sprawdź, czy słowa pasują do melodii – najciekawsze dla mnie jako trenerki inteligencji emocjonalnej są te utwory, gdzie coś wyraźnie zgrzyta między formą i treścią. Mimo pozornej sprzeczności ukazują one to, co jest częstym doświadczeniem Twoim i moim: że co innego komunikujemy słowami, a co innego wyraża nasze ciało. Inni też tak robią.

Dlatego warto w sobie trenować monitorowanie tych dwóch kanałów przekazu.

Dlaczego to działa?

Zgodnie z koncepcją Lisy Feldman Barrett, która w książce „Jak powstają emocje? Sekretne życie mózgu„ na wiele sposobów przekonuje, że nie ma czegoś takiego, jak emocjonalne znaki szczególne – to właśnie kontakt z wieloma różnymi formami wyrazu emocji pozwala nam nauczyć się je trafnie odczytywać u innych osób.

Dlatego następnym razem, kiedy usłyszysz utwór, który nie bardzo leży w Twoim guście, posłuchaj go z ciekawością. Zastanów się, co czuje podmiot liryczny i dlaczego dokładnie te emocje tak bardzo różnią się od Twojego ich doświadczania lub wyrażania.

To nie przyjemność jest tu kluczem, a ciekawość.

Przykład: „Z nim śpię” Katarzyny Groniec

Co można z niego wyłuskać?

Mimo że tytuł i tekst sugerują temat romansu, to według mnie jest to tak naprawdę opowieść o oswojonym LĘKU.

Dlaczego tak myślę?

• Początek i koniec brzmieniowo mocno niepokojące
• Pojawiają się drgania w muzyce – jak drży nasze zlęknione ciało
• „On” towarzyszy bohaterce zawsze, ale nie jest przyjemny:
  • Jest „poniżej mostka rozhuśtany” – fizjologiczny opis lęku
  • „Do nie-snu wciąż kołysze mnie” – powoduje bezsenność
• Kluczowy dyssonans: Zwrotki śpiewane czułym, otulającym głosem. Melodia nie daje wrażenia walki – bohaterka przyzwyczaiła się do obecności lęku. Oswoiła go. Mimo niego sprawnie żyje swoim życiem

Lekcja dla Ciebie: Ten wzorzec ekspresji dodaje nową kategorię do Twojego katalogu emocjonalnego: „Spokojny głos może maskować głęboki lęk”.

Podsumowanie: Nie przyjemność, lecz ciekawość

W rozwoju inteligencji emocjonalnej nie chodzi o to, byś polubił muzykę, której nie znosisz. Chodzi o to, byś przestał ją ignorować. Każdy „zły” utwór to szansa na zrozumienie kogoś, kto czuje inaczej niż Ty.

Wyzwanie na dziś: Włącz radio na stacji, której nigdy nie słuchasz. Wytrzymaj 3 utwory. Spróbuj nazwać jedną emocję, którą czuje wykonawca, a która jest Ci zupełnie obca.

Źródła:

• Barrett, L.F. (2017). How Emotions Are Made: The Secret Life of the Brain
• Kashdan, T. B. i in. (2018). Emotional Granularity: Theory and Clinical Implications.

#InteligencjaEmocjonalna #PiątekZeSztuką